Naast het centraal station in Den Haag wordt gebouwd aan KJ Den Haag, met twee 90 m hoge woontorens en daartussen een 'vallei'. Een dergelijk project gaat gezien de omvang gepaard met het gebruik van een groot volume beton. Daarnaast zijn in de onderste lagen hoge betonsterktes nodig om de belastingafdracht mogelijk te maken. Samen leidt dit tot relatief veel CO2-uitstoot. Er zijn verschillende maatregelen genomen om de milieu-impact van de constructie te beperken.

Hoe dichter bij de begane grond, des te hoger de krachten in de constructie. De constructie moet hier navenant op worden aangepast, ofwel door grotere dimensies, ofwel door hogere sterkteklassen. In het ontwerp van KJ Den Haag is kritisch gekeken met welke betonsterkteklasse op welke verdieping kon worden volstaan.

Differentiatie sterkteklasse

Door de sterkteklassen naar boven toe te beperken kon de hoeveelheid cement en daarmee de CO₂-uitstoot worden beperkt. Er is de keuze gemaakt om in totaal vier verschillende sterkteklassen toe te passen. Nog meer tussenliggende sterkteklassen zou in de uitvoering tot een minder goed bouwbaar ontwerp leiden.

Voor de torens betekent dit op hoofdlijnen dat in de wanden vanaf de begane grond tot de 7e verdieping C55/67 is toegepast, van de 7e tot de 14e verdieping C40/50, van de 14e tot de 21e verdieping C35/45 en daarboven C30/37. Voor de vallei is van de begane grond tot de 5e verdieping C55/67 en daarboven C30/37 toegepast (fig. 2).

In de vallei, over de onderste vijf lagen, zou de gekozen sterkteklasse van C55/67 verder kunnen worden geoptimaliseerd. Hier komen echter veel complexe constructies samen, en worden onder meer stalen waaiers in de wanden, vakwerken en staalbetonkolommen toegepast (zie tweede artikel in deze serie ‘Bouwen op fietsenkelder en Randstadrail’). Dit was de reden om te kiezen voor eenduidigheid in de uitvoering en de sterkteklasse hier overal gelijk te houden, en dus een kans op verdere CO₂-besparing onbenut te laten.