Ontwerpleider, projectmanager, 3D-betonprintspecialist, op Hans Laagland kun je veel functietitels plakken. Maar ook al rekent hij niet veel meer, het liefst noemt hij zichzelf constructeur. "Uit die term spreekt vakmanschap en dat is wat ik er zo leuk aan vind." Een flinke dosis nieuwsgierigheid kenmerkt hem al zijn hele leven en heeft hem veel kansen geboden. Daardoor is hij betrokken geraakt bij veel bijzondere projecten en interessante innovaties, in binnen- en buitenland. Steeds weer zocht hij de vernieuwing op, vaak samen met - en geïnspireerd door - jongere generaties.

Hans Laagland is in zijn loopbaan bij nogal wat in het oog springende projecten betrokken geweest, te veel om op te noemen. Maar voor enkele maakt hij graag een uitzondering, die zijn heel bepalend geweest in zijn ontwikkeling. Het Saxion College in Deventer is er zo een, het eerste project waarvoor hij in zijn eentje verantwoordelijk is voor de constructie, van begin tot eind. Spannend was dat zeker. Maar tegelijkertijd enorm leerzaam.

‘Mijn’ membraandak

Een van de meest markante projecten van Laagland is schaatsbaan De Scheg, ook weer in Deventer. De baan moest worden overkapt en uit een aantal varianten kwam een membraandak als beste naar voren. Ervaring hadden ze er niet mee bij Witteveen+Bos, maar dat hield ze niet tegen. “We zijn er gewoon ingedoken. Diederik Veenendaal, die toen bij ons in dienst was, speelde een grote rol. Hij had vanuit zijn studie veel kennis opgedaan over schaaldaken. Voor het project zocht hij de juiste software en ging zich verdiepen in het juiste materiaal voor het dak. En samen gingen we aan de slag met de constructieve onderbouwing. Er kwam veel bij kijken. Zo moest het dak worden afgespannen op een bestaande constructie en het bouwbudget was beperkt. Om de juiste windbelastingen te bepalen hebben we windtunnelproeven uitgevoerd op een schaalmodel. En voor de brandveiligheid hebben we CFD-berekeningen op het 3D-model uitgevoerd. Ook de akoestiek en installaties vroegen de nodige aandacht. Dat was een bijzondere tijd. En leuk. Ik kan me nog goed de reacties herinneren van medereizigers als ik er met de trein langsreed. Die liepen uiteen van negatief tot super positief. Telkens had ik het gevoel: dat is mijn dak!”