In de aansluiting van funderingspalen met funderingssloven, zoals bij hooggelegen landhoofden, kunnen grote buigende momenten optreden. Die momenten moeten goed kunnen worden overgedragen. Daartoe wordt de paalkopwapening veelal over een bepaalde lengte in de funderingssloof verankerd. Is deze aanpak correct? Zelfs een eindige-elementenprogramma kan de constructeur op het verkeerde been zetten.
In de bouw worden helaas nog wel eens fouten gemaakt. Nu is fouten maken menselijk, de kunst is ervan te leren. In deze rubriek delen de lezers van Cement fouten of onvolkomenheden die zij in de praktijk tegenkomen. Hiermee dragen we bij aan het lerend vermogen van de bouw en kunnen we herhaling voorkomen.
Heb je zelf ook een voorbeeld dat je wilt delen? Geef dat dan door aan Jacques Linssen (j.linssen@aeneas.nl).
Bij een eenpaalspoer met een kolom erop (links in fig. 1, getekend met overmaatse poerafmetingen) is voor iedereen duidelijk dat de wapening uit de kolom gekoppeld moet worden aan de paalkopwapening om het buigend moment over te brengen. Bij een tweepaalspoer (fig. 1, rechts) gebeurt dit meestal niet. De wapeningsstaven die door een buigend moment op trek worden belast, worden ‘gewoon’ verankerd in het beton. Ook als het gaat om een groot buigend paalkopmoment en bijvoorbeeld 12Ø32 in een buispaal met een diameter van 508 mm (fig. 2). Wat de gedachte is achter deze manier van verankeren, is moeilijk te achterhalen. “Zo doen we het altijd” is een veelgehoorde verklaring.
Figuur 1 eenpaalspoer (a) en tweepaalspoer (b)
Figuur 2 Forse paalkopwapening
Reacties