Gaat er iets boven optimaal? Nee, natuurlijk niet. Je beschouwt alle denkbare oplossingen om vervolgens de optimale te vinden. Daarbij optimaliseer je ook je eigen tijd, dus je gebruikt je hersens optimaal, je gebruikt slim Goal Seek in je Excel-bestand, of je gebruikt trots scipy.optimize in je Python-script. Optimaliseren wordt pas echt bevredigend als het puzzelgehalte hoog is, bijvoorbeeld omdat er tegengestelde eisen zijn. Gelukkig zijn die er altijd.
Maar in een breder kader kan jouw trots gepresenteerde optimum opeens toch ‘suboptimaal’ blijken te zijn. Je komt erachter dat in jouw ontwerp belangrijke materiaal- en uitvoeringsaspecten niet zijn meegewogen en je komt er bovendien achter dat het verre van triviaal is om dit toe te voegen in de enkelvoudige doelfunctie die je hanteert. Ik mag hopen dat zo’n moment je bevredigende gevoel niet doet verdwijnen, maar dat dit juist een basis geeft voor nog meer verwondering en vooral meer samenwerking.
Zo’n samenwerking op niveau, dat maakt het pas echt bevredigend. Dat lees ik terug in het artikel van Johan Bolhuis over de ‘kennisdriehoek’, over de samenwerking tussen de betontechnoloog, constructeur en uitvoerder. Jeroen Meijdam illustreert dit perfect in een nieuwe ‘Weer wat geleerd’. Het belang van samenwerking lees ik evenzogoed in het artikel ‘Hoe wordt beton Paris Proof?’, of hoe weeg je proces, ontwerp-, materiaalkeuzes af? Cees Kleinman bepleit dat samenwerking niet slechts een nice to have is wanneer het om constructieve veiligheid gaat. Het wordt tijd dat de ‘constructeur lef toont’ en samenwerking afdwingt door in ieder project één hoofdconstructeur aan te stellen. Als antwoord op het pleidooi van Cees laat het artikel ‘Robuust bouwen in prefab’ over de Maasbode in Rotterdam optimaal zien hoe het wél kan.
Max Hendriks
Lees alle artikelen van deze editie of bekijk het hele nummer.
Reacties