Structural Concrete Vol. 26/6 (december 2025) bevat een variatie aan papers, met dit keer speciale aandacht aan materiaaltechnologie. Van een selectie van de voor Cement-lezers meest interessante papers staat in dit artikel een Nederlandstalige samenvatting.

Invloed van stortpositie en storthoogte op de aanhechtsterkte

De aanhechtsterkte tussen wapeningsstaal en beton wordt beïnvloed door de positie van de staaf tijdens het storten. Staven die dichtbij de bovenzijde worden geplaatst, vertonen doorgaans een lagere aanhechtsterkte dan staven onderin. Dit hangt samen met een hoger watergehalte bovenin en het inzakken van het verse beton. Ontwerpnormen schrijven daarom vaak een toeslag van 20–40% voor op verankerings- en laslengtes bij ongunstige aanhechtcondities.

In een Britse studie is onderzocht in hoeverre niet alleen een verminderde aanhechting bovenin, maar ook een verbeterde aanhechting onderin bij grotere hoogtes het verschil tussen staven bovenin en onderin verklaart. Er zijn vier series met verschillende betonsamenstellingen en drie hoogtes per serie beproefd. Hierin is vastgesteld dat de aanhechtingssterkte van bovenstaven niet verder afneemt zodra meer dan 400 mm beton onder de staaf aanwezig is en dat goede aanhechtcondities gelden bij minimaal 300 mm vers beton boven de staaf. Ook wordt gevonden dat de aanhechting van onderstaven juist toeneemt bij grotere stortlagen. Het verschil in aanhechtstekte voor staven bovenin en onderin ligt dus niet alleen aan de afname bovenin maar ook aan toename onderin. Het negeren hiervan leidt ertoe dat het effect van een ongunstige stortpositie wordt overschat.

Bij constructies met beperkte hoogte blijkt een circa 15% slechtere aanhechting voor de bovenste staven. Dit is in strijd met de Eurocode, waar onder de 250 of 300 mm geen verhoging van de verankeringslengte nodig is. Ook de ondersteuning van de staven spelen een rol.