Column 62011 65 column Columns horen in mijn ogen wat controversieel te zijn, te prikkelen. De komende vijf edities van Cement ben ik dus`de luis in uw pels'. U kunt erop rekenen dat het behoorlijk zal gaan jeuken! Er gebeurt veel op het gebied van constructeurs de laatste tijd. Allerlei zaken die erom schreeuwen aan- dacht aan te geven in een column. Dat gaan we dus maar niet doen. Ik wil deze serie graag gebruiken om de trots op het vak en op onze bij- dragen aan de maatschappij terug te brengen. Veel constructeurs vinden dat wij gebukt gaan onder een slecht of zelfs een totaal gebrek aan imago. Dit is overigens een gevoel dat veel meer bestaat bij bouwkundige con- structeurs dan bij civiele construc- teurs. Nu heb ik altijd geleerd: veran- der de wereld en begin bij jezelf. Dus eerst trots op jezelf (kunnen) worden, dan komt dat imago van- zelf. Nederlanders kunnen erg slecht omgaan met trots. Trots en hoog- moed liggen blijkbaar te dicht bij elkaar. Het is een begrip in onze cul- tuur: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Vooral niet je hoofd boven het gras van de polder uitste- ken! Constructeurs zijn in die zin Neder- landers optima forma. Als geen ander weten we onszelf en ons werk te relativeren en zelfs weg te cijferen: valse bescheidenheid, of wellicht voelen we ons ook wel lekker in de schaduw van anderen. Toch is elke ouder trots op zijn kin- deren, elke Nederlander (heimelijk?) trots op onze open samenleving, veel medewerkers trots op hun bedrijf. Mensen hebben de neiging trots te zijn op de groepen waarvan ze deel uitmaken, omdat het een identiteit geeft, het positief herken- baar maakt. Waarom zijn constructeurs dan zo weinig openlijk trots op hun vakge- bied en hun vakbroeders? Misschien omdat we ons nog niet zozeer een onderdeel van een groep, een identiteit, voelen? Ik spreek de hoop uit dat de Vereniging Neder- landse Constructeurs daarin veran- dering gaat brengen (allemaal van- daag lid worden!). De vorige columnist heeft het vaak gehad over de`geuzennaam con- structeur'. Een geuzennaam (`les gueux') is een naam die initieel als kwetsend en denigrerend is bedoeld en die vervolgens met trots wordt gedragen door de groep zelf. Ik geloof niet dat veel mensen het woord constructeur als kwetsend ervaren, maar erg trots word je er ook niet van blijkbaar. Vooral de laatste tijd zie je toch veel pogingen de beroepsnaam te bekle- den met een dun laagje bladgoud (of is het klatergoud?), zoals register- constructeur, hoofdconstructeur, registerontwerper of constructief ontwerper. Hiermee geven we impliciet aan dat we een opleiding hebben genoten die onvolledig was en dat we daar- om aanvullende cursussen hebben gevolgd. Of we proberen ermee aan te geven dat we vooral d?t deel van het bouwproces waar nog geen aan- nemer aan tafel zit, het leukst vin- den. Niet echt iets om trots op te zijn! Maar het zijn wel pogingen om een groep en daarmee een identiteit te cre?ren. Daar is kennelijk wel behoefte aan. Behalve dat je trots op je groep kunt zijn, is het gezond om dat calvinistische juk wat losser te maken en ook trots op jezelf te gaan worden. Daarbij hoort dat je jezelf ook wat etaleert. Maak je meerwaar- de zichtbaar. De momenten waarop ik, als con- structeur, trots was op mezelf, waren vooral die keren dat ik kon ontdek- ken dat de oplossing die ik bedacht had achter m'n bureau, ook werkelijk gebouwd kon worden. Nog hoger steeg ik in mijn eigen achting wan- neer de aannemer, als feitelijke afne- mer van al die stapels papier van mij, mij vertelde dat hij het een goede oplossing vond. Volgens mij herken- nen we dit allemaal wel. Wij constructeurs hebben nog wel eens de neiging te vergeten dat bij ons de klant (architect, ontwikkelaar) en de feitelijke afnemer van ons pro- duct (de aannemer) vaak verschil- lend zijn. Er wordt geklaagd dat de klant elke poging van ons om de bouwplaats te bezoeken en te controleren, pro- beert te verhinderen. Bijna standaard worden deze zaken uit de opdracht `wegbezuinigd'. De klant ziet dus geen meerwaarde in een construc- teur op de bouwplaats! Pak eens een goede spiegel, kijk er in en bedenk waarom dat zal zijn... Wellicht hebben te veel construc- teurs gedacht dat ze kunnen vol- staan met vooral actief te zijn in de ontwerpfase. De uitvoeringsfase is immers vaak verliesgevend. Ik ver- moed dat er inmiddels veel`con- structeurs'rondlopen die nooit seri- eus kennis hebben kunnen nemen van hoe er gebouwd wordt. En dat is bijzonder jammer, want die bouw- plaats is toch echt de bestemming van al onze idee?n, onze creativiteit, ons product. D??r ligt ook de poten- ti?le meerwaarde van ons vak. Naar mijn overtuiging moeten we daar dan ook onze trots zien te vin- den. Trots op ons! Pieter van Boom Ir. Pieter van Boom is algemeen directeur van Ingenieursbureau Bartels, een middelgroot ingeni- eursbureau met 300 medewerkers in zes landen. Hij heeft ruim twintig jaar als constructeur meegewerkt aan diverse bouwwerken, waarvan vele ook internationaal. De komende vijf edities van Cement is Van Boom onze columnist.